KAPADIM UMUTLARIMIN KAPILARINI

Hani uyanırsınya her yeni doğan güneşli sabahlara, kendi kalp gözünle bakarsın açtığın kalın perdeler ardına. Hayırlı günlere açarsın avuçlarını dudaklarından dökülen dualarınla, oturduğun yatağının ayak ucunda. Korkutmak; ürkütmek istemessin umutları, tebessümle bakarsın aynalara. Gömersin kendi kederlerini kazdığın yüreğindeki derin çukurlara, merhamet sunar tebbessüme çalan yüzün, tessellisi olur bal döken dudakların duyduğun her acı feryatlara, yanlılızlığa ve küskünlere. Gizlersin titrediğini dosta uzattığın ellerinin, pamuk basarken kanayan başka yüreklere sıkarsın dişlerini kendi ızdırabına. Uzatırsın son kalan mendilinide akan göz yaşlarına, sen akıtırken kendi yaşlarını yürek kıyılarına. Aslında kendini bulmak istersin kaybolduğun yıllarında, kalem çekmek istersin dünlerde aldığın yaralara. Bakarsın yabancı gözlere kendin gibi kendi kalp gözünle. Sevgini merhametini, saygı ve hoş görülerini sunarken seni hak etmeyenlere, sürüklenirsin şimdi yanlızlığın kör kuyularına. Kapatmıştın tüm kapılarını aslında dünlere dair harabelerine taki bir tokat vuruluncaya dek tüm umutların ortasına. Tek bir istediğim vardı ya allah kahretsin feryadına çığlık atarsın, ilk defa bu gönül feryat etmisti yasaklarına gizlediğin arzu dolu sözlerinle. İlk defa davetiye çıkartmıştı gururunu yok sayarak, sende olan bende hiç doğmayanlara. Anlatırsın nasıl kavrulduğunu aşk hasretinin yangınlarına. Bir tokat gibi vurur yüzüne dünlere gömdüklerin bumuydu kırdığım zincirlerimin yasaksız mükafatı dersin. Hep istenmiş arzu edilmişti beklenilmişti aslında bende hiç olmayanlar.., Kahretsin.., kahretsin işte şimdi bende istemiştim sende var olan bende hiç doğmayan umutların anahtarını. İşte şimdi yine düştü bu gönül isyanlara Yıllardan sonra bu gün ilk defa.., inanki bu defa sonsuza dek kapadım kapılarımı.., Kapadım umutlarımın kapılarını.., Nevin Işık