BIRAKIN AZ BİRAZ SOLUKLANAYIM.. (Çocuklarıma)

Bilmem anlayabilirmisiniz? Yorgunluğumu.. Ben yılların yükünü semersiz vurduğum omuzlarımda taşırken, neleri niçin taşıdığımı bilemezdiniz ki. Yıllarca dinmeyen göz yaşlarımın neden dinmediğini bilemezdiniz ki. Bedenim cansızlığa uzanırken, ecelin ellerinden son bir hamleyle sizler için kurtulmaya bocaladığımı bilemezsiniz ki. Sizler için saçlarımı süpürge, ruhumu yorgan, bedenimi çarşaf ettiğimi bilemezsiniz ki. Sabır tevvekkülü Allahtan diyerek sabır taşımın değil paramparça un gibi dağıldığı halde sizler için evet sadece sizler için nefes alıp verdiğimi bilemezsiniz ki. Siz çocukluk neydi bilirdiniz anne şevkatiyle anne kollarında, koynunda uyurken.., bilirdiniz. Ben bilmiyorum ki. Hasta olduğunuzda başınızda tedirgin olan biri anne vardı.. Benim yoktu ki.. Ben çocuk olmadan kadın oldum. Ben ne anneliğe nede kadınlığa eğitilmeden kadın ve anne oldum. İstiyormusun ? arzu ediyormusun ? diye sorulmadı bana, arzu edildim istendim ve yattım bir erkeğin altına. Siz bunların ne demek olduğunu bilebilirmisiniz ki. Ama ellerin tutulduğunu, saçların okşandığını iyi bilirsiniz, bir yudum çorbanın karşılıklı içildiğini, kahkahaların mutlulukların iki kişilik, üç dört kişilik atıldığını iyi bilirsiniz. Tartışmaları kavgaları ve ardından ‘‘özür dilerim bağışla‘‘ larla gönül alındığını iyi bilirsiniz. Ben mi? Hayır bilmiyorum. Ellerim tutulmadı, saçlarım okşanmadı. Ben çorbamı dahi yudumlayamadım, yudumlatmaktan. Özür dilenmedi, diledim. Zaman zaman bir kadın olduğumu dahi unuttum, hayat bana bir mesuliyet, ağır bir mücadele yükledi…sizler. Evet sizler için mücadele ettim. Sizler bunları idrak edebilirmisiniz? Fidan oldunuz, tomurcuklarınız oldu.., tomurcuklar açmaya başladığında kendi bağlarınızı seçtiniz. Tek bir fidan için es geçtim hayata bunca zaman ve artık çok çok yorulduğumu hissettim, hissediyorumda. Uzak kaldım bağlarınızın içinden, mesut bahtiyar sağlıklı yaşayın diyerek, kalabalık olmadım hayatınızda. Karışmadım seçimlerinize, sokmadım o kırılası burnumu hayat yolunuza. Ben değil sizler beni yetiştirmişsiniz, ben değil sizler benim için ömür tüketmişsiniz gibi bağırdınız çağırdınız, kalbimin dallarını kırdınız ve özürleride yinede benden beklediniz. Çok, çok yorgunum, yoruldum. Sizler bunu anlayabilirmisiniz? Yıllarca omuzlarımda taşıdığım sizlerin yükünden değil, ben bana yorgunum. Ne olur, ne olur bırakın az biraz soluklanayım, toprak altına uzanmadan. Yüreğim paramparça, delik deşik.., tutmuyor, sığdıramıyor kalbim kalabalık dolu dolu sitemkarlıkları. Ne olur bırakın artık bir nefeslik soluklanayım.., ben bana çok yorgun düştüm. Gidiyorum, gidiyorum ben sizeri uzaktan izlerken, her an dualarımı sağlıklarınıza, mutluluklarınıza, başarılarınıza ve bebelerinize eşinize esirgemeden gidiyorum.., hayatınızın içinden. Ne olur yine ben yalvarıyorum sizlere, dolu dolu kalabalık sitemkarlıklarınızla daha fazla yormayın beni……..yormayın lütfen. Bir günde demedim ki neden gelmediniz, neden aramadınız, neden halimi hatırımıda sormadınız. Ben helal ettim analık hakkımı hepinize, ama bırakında gideyim artık kendi seçtiğim, mutlu olacağıma inandığım yoluma ve soluklanayım az biraz, ne olur. Çok yorgunum çok, sizler bunu idrak edemessinizde. Sitemde etmiyorum hiç birinize. Bilirim, bilirim toparlayamayacağım bir VE O GECE yle çıktığım hayat yolunda ki kaybettiklerimi ve bir dahasıda olmayacak ki bir VE O GECE ninde. Bir VE O GECE den elimde kalan sadece sizlersiniz, yanımda olmasanızda ben hep tutundum hayat bağlarımsınız diyerek sizlere.. Şimdi artık sıra bende. Kalmışsa iki günlük baharım bırakında az biraz soluklanayım. Sizleri çok seviyorum, sizler benim kanım canım, etimden birer parçalarsınız. Sizlerde helal edin hakkınızı Olurmu ?. Bu gün şöyle bir yüreğimin satır aralarına göç ettim Kimler gelmiş kimler geçmiş ömrüm baharlarından Hoşça kalın demek istedim, varsa eğer hala gönlümde oturanlar Birde gördüm ki ! Oysa ben beni çoktan terk etmişim.. Hiç kimsesizliklere bomboş kalmış yüreğimin satır aralarından.. Nevin Işık 14.03.2014 Bielefeld.